1. Wat is de Wmo?
De Wmo is een kaderwet: een wet die algemene kaders stelt en niet alles in detail voorschrijft. Gemeenten zijn door de Wmo verantwoordelijk voor maatschappelijke ondersteuning. Dit omvat activiteiten die het mensen mogelijk maken mee te doen in de samenleving. Het gaat bijvoorbeeld om buurt- en wijkwerk, ondersteunen van mantelzorg en servicepunten voor informatie en advies.
Het is de bedoeling dat mensen zo veel mogelijk voor zichzelf en voor elkaar zorgen. Als het niet lukt om zelf ondersteuning te regelen, kunnen ze bij de gemeente terecht.

2. Wat wil de WMO

De Wmo wil iedereen in staat stellen om mee te doen in de samenleving

Het uitgangspunt van de Wmo is dat iedereen in eerste instantie verantwoordelijk is voor zichzelf en zijn familie. Als iemand voldoende draagkracht heeft, kan hij zelf de benodigde ondersteuning inschakelen.

De Wmo wil de sociale samenhang in de samenleving versterken, zodat mensen ook een beroep op elkaar kunnen doen voor hulp of ondersteuning. Het gaat om mantelzorg, vrijwilligerswerk, buurthuizen, sportcentra, leefbaarheid in wijken.

1.       De Wmo stelt de gemeente verantwoordelijk om ondersteuning te bieden aan mensen die zelf geen ondersteuning kunnen regelen. Het gaat om individuele voorzieningen als huishoudelijke verzorging, rolstoelen, huisaanpassingen, maar ook om collectieve voorzieningen zoals maaltijdservice. De gemeenten kunnen hier keuzen in maken.

De Wmo wil ondersteuning dichter bij de burger regelen

1.       De Wmo legt de verantwoordelijkheid voor de maatschappelijke ondersteuning bij gemeenten. Gemeenten weten beter wat er in hun gemeente speelt dan de rijksoverheid.

2.       De Wmo wil administratieve lasten voor kwetsbare groepen terugdringen. Dit door het samenvoegen van de Wvg, de Welzijnswet en delen uit de AWBZ, maar ook door de eigenbijdrageregeling Wmo aansluiting te geven op de eigenbijdrageregeling AWBZ.

3.       De Wmo stimuleert de samenwerking tussen de verschillende ondersteuning- en welzijnspartijen in de gemeente. Bijvoorbeeld door het opzetten van woonzorgservicecentra in de wijk.

4.       De Wmo wil dat gemeenten zorgmijders opzoeken en hulp aanbieden.

3. Waarom de Wmo?
Het doel van de Wmo is: meedoen. Meedoen van álle burgers aan álle facetten van de samenleving, al of niet geholpen door vrienden, familie of bekenden. Dat is de onderlinge betrokkenheid tussen mensen. En als dat niet kan, is er ondersteuning vanuit de gemeente. 

4. Waarom zijn de gemeenten verantwoordelijk voor de Wmo en niet het Rijk?

De gemeenten hebben beter zicht op de plaatselijke situatie dan de Rijksoverheid. Zij kennen hun wijken, buurten, de mensen en weten welke voorzieningen er zijn. Daardoor zijn ze in staat lokaal maatwerk te leveren, gezamenlijk waar dat kan en individueel waar nodig. De gemeenten kunnen de dienstverlening beter aanpassen aan iemands persoonlijke omstandigheden. Zij weten welke organisaties ingeschakeld kunnen worden en aan welke voorzieningen burgers behoefte hebben. De ene gemeente investeert in vrijwilligerswerk en een andere gemeente ondersteunt een sportclub die zich inspant voor ouderen en gehandicapten.

5. De Wmo is een kaderwet. Betekent dit dat er tussen gemeenten verschillen zullen ontstaan in de voorzieningen?

Er komen onvermijdelijk verschillen tussen gemeenten. De Wmo stelt de algemene kaders en elke gemeente biedt maatwerk, afgestemd op de behoeften en mogelijkheden van haar burgers. Volgens het kabinet kunnen juist die verschillen gemeenten scherp houden. Als duidelijk is dat een buurgemeente betere voorzieningen biedt, dan moet een gemeente haar eigen keuzes wel uit kunnen leggen aan de burger.

6. Waar kan ik terecht met mijn vragen als ik bepaalde voorzieningen nodig heb?
Voor het aanvragen van voorzieningen kunt u terecht bij het Servicepunt wonen, welzijn en zorg. Het Servicepunt heeft twee kantoren en een mobiel kantoor waarmee de kleine kernen bezocht worden. U kunt er terecht voor informatie, advies en het aanvragen van voorzieningen. Voor adressen en openingstijden: www.servicepuntderondevenen.nl
 

7. Ik mag inspraak hebben op het beleid dat mijn gemeente ontwikkeld op het gebied van ondersteuning. Maar hoe doe ik dat?

Elke gemeente legt na de invoering van de Wmo met ingang van 2007 in een vierjarenplan vast wat zij gaat doen aan maatschappelijke ondersteuning in de gemeente. In dat plan moet staan welke doelen de gemeente wil bereiken en welke activiteiten ze daarvoor ondernemen en hoe ze de kwaliteit van de maatschappelijke ondersteuning verzekeren. Ook bepaalt de gemeente in het vierjarenplan welke keuzemogelijkheden ze de inwoners geeft. De Wmo stelt een belangrijke eis aan dit vierjarenplan: de gemeente is verplicht om de inwoners te betrekken bij het opstellen van het plan. Ook moeten gemeenten advies inwinnen over het plan bij vertegenwoordigers van betrokken belangenorganisaties. Het vierjarenplan moet samen met het advies van belangenorganisaties naar de gemeenteraad worden gestuurd.
Vervolgens moet de gemeente verantwoording afleggen aan haar inwoners en de gemeenteraad over de uitvoering van dit vierjarenplan. De inwoners zijn immers betrokken bij het opstellen van de plannen.

8. Kan ik bij de Wmo een persoonsgebonden budget krijgen?

De gemeente is verplicht om u de keuze te bieden tussen een voorziening in natura, een financiële tegemoetkoming of een persoonsgebonden budget. Cliënten kunnen hun Wmo-PGB inzetten voor alle individuele voorzieningen. De wet maakt hierbij een uitzondering voor mensen die de financiële tegemoetkoming mogelijk aan andere zaken uitgeven; bijvoorbeeld mensen met manische buien of een verslaving.

9. Mag mijn gemeente een eigen bijdrage vragen voor de voorzieningen uit de Wmo?
Gemeenten mogen - binnen grenzen - een eigen bijdrage vragen aan mensen van boven de achttien en ouders die maatschappelijke ondersteuning van de gemeente ontvangen.
 

10. Compensatiebeginsel, wat betekent dat?

Het compensatiebeginsel geeft gemeenten de verplichting om beperkingen te compenseren die iemand ervaart bij het voeren van een huishouden, bij het ontmoeten van mensen of in het vervoer. De gemeente kijkt samen met de cliënt welke voorzieningen en hulpmiddelen nodig zijn om de hindernissen weg te nemen. Het gaat daarbij om hindernissen in-en-om het huis, in het plaatselijk vervoer en in het sociale verkeer.
De gemeente is verplicht om invulling te geven aan het compensatiebeginsel. Hoe de gemeente invulling geeft aan het compensatiebeginsel, mag iedere gemeente zelf weten. De gemeente kan bijvoorbeeld een afweging maken tussen individuele voorzieningen (zoals een auto-aanpassing) of collectieve voorzieningen (zoals een regiotaxi).

Bij hulp in natura wordt de hulp ingeschakeld en betaald door de gemeente. U heeft daar zelf geen omkijken naar. Wél kunt u kiezen door welk bedrijf de hulp wordt uitgevoerd. De gemeente heeft een lijst met bedrijven die dat goed kunnen. Uit deze bedrijven moet u kiezen.

U mag ook zelf iemand inschakelen: de buurvrouw, een kennis, een familielid. Dan vraagt u een persoonsgebonden budget aan. De gemeente betaalt u in dat geval een bedrag voor het aantal uren en de soort hulp die u nodig heeft. Er moeten wel nota’s zijn, de gemeente voert controles uit. Niet omdat we mensen niet vertrouwen. We willen er zeker van zijn dat mensen die hulp nodig hebben, die hulp ook werkelijk krijgen. 

Voor meer informatie en aanvragen kunt u terecht bij het Servicepunt wonen, welzijn en zorg. www.servicepuntderondevenen.nl 

12. Wat is er gebeurd met de Wet voorzieningen gehandicapten?

De Wvg is opgegaan in de Wmo. Alle bestaande regelingen zijn daarin verwerkt. Als u voorzieningen uit de Wvg kreeg, houdt u dezelfde voorzieningen.